Zowel vanuit plastisch en atletisch oogpunt als op technologisch en betekenisvol vlak bleek “Man strikes back” van de Belgische groep Post uit Hessdalen uiterst boeiend te zijn in de guerrillastrijd tussen mens en machine. Tussen de perfecte bewegingen van de atleet en het drumwerk van de muzikant slaagden zij erin een bubbel te creëren, een parabel, een moment van levendige, verlossende elektrische dialoog. In een systeem waarin de performer, met het fysieke uiterlijk van een padelspeler, zijn stuiterende balletjes op schuine driehoekige platforms slaat, waardoor zowel een ritmische klankbasis als een verweving van klanken en nieuwe gymnastische en atletische, elegante en delicate weerkaatsingen ontstaat. Een geheel van hoge precisie en perfectie, tot op de millimeter nauwkeurig, zonder ruimte voor fouten: fouten zijn uitgesloten. Het deed ons denken aan de voorstelling “Il muro trasparente” van Paolo Valerio vanwege de analogie van het stuiteren van een bal op een oppervlak. Elke bal vindt zijn juiste plaats, de ideale richting, gebruikmakend van de wetten van de fysica en een uitmuntende techniek, waarbij de kracht wordt gedoseerd, de terugkaatsing wordt gecontroleerd, de elasticiteit van de worp in een volgorde die doet denken aan Luna Park en magie, maar ook aan Cern en Nasa. Aan dit eerste deel, waarin de verwondering voortkomt uit het vermogen van de acteur om de beslissende driehoeken en hoeken te zoeken en te vinden, wordt een solide betekenis toegevoegd die het hele bouwwerk samenbindt. De panelen, tot voor kort louter geraakte objecten zonder eigen autonomie, komen op de een of andere manier in opstand en kiezen ervoor om te bewegen, met vriendelijkheid en zachtheid maar ook met duidelijke vastberadenheid, en willen niet langer worden beschoten en geslagen, in het vizier genomen, gepest. Deze micro-robots, die lijken op een autonome elektrische Dyson-stofzuiger of op plakjes Emmentaler met gaatjes, hebben een ziel en die is ook nog eens beschaafd, beleefd en lief; het zijn buitenaardse wezens die in opstand komen en op zoek zijn naar harmonie en rustigere muzikale ritmes: tegenover de ruwe muziek van bassen en menselijke basdrums stellen deze machientjes verleidelijke klassieke aria’s en pianistische verfijningen voor. De machine die de mens koud en ongevoelig acht, zonder bloed of gevoelens, lijkt hier vrediger en meer in balans te zijn dan de gewelddadigheid en hardheid van de mens, die altijd iets of iemand moet onderwerpen om zich voldaan te voelen. Er hangt een vage geur van “Close Encounters of the Third Kind” in de lucht. Deze kleine automaten hebben besloten zich niet langer door de mens te laten commanderen of sturen; met vastberadenheid en vastbeslotenheid hebben ze ervoor gekozen niet meer mee te werken, ze ontnemen hem zijn macht, marginaliseren hem, sturen hem weg en laten hem zien dat ze kunnen leven, overleven en vooral creëren en dansen, zelfs zonder hem en zijn steriele balletjes. Een filosofisch stuk vol logica, wiskundige studie, toewijding, training en maniakale volharding. Een voorstelling voor ingenieurs. Ingenieus. Hypnotiserend. Architectonisch. Levendig. Futuristisch.
